காற்று

அனுபவப் பகிர்வுத் தளம்

வாணிஜெயராம் & ஜேசுதாஸ் 25 நவம்பர் 2010

Filed under: ஆகாயத்தில் வசித்தவன் — Mabrook @ 7:58 பிப

மப்றூக்

சூரியனில் இருந்த போது – மிக அதிகமான தென்னிந்தியக் கலைஞர்களை நான் நேர்கண்டிருக்கின்றேன். தீவிரமான வாசிப்பும், தேடலும் அதற்குரிய சந்தர்ப்பங்களை எனக்குப் பெற்றுத் தந்திருந்தன. நாம் ஒருவரைப் பேட்டி காண வேண்டுமென்றால் அவரின் பின்னணி குறித்து ஓரளவாவது தெரிந்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறில்லாமல் வெறுங்கையுடன் ஒரு நேர்காணலை நாம் தொடங்கினால், மூக்குடைபட்டுக் கொண்டுதான் வெளியேற வேண்டியிருக்கும்.

நேர்காணல் என்பது – நுட்பமானதொரு கலை. ஒரு சிலரால் மட்டுமே இதில் பிரகாசிக்க முடிகிறது! நேர்காணப்படுபவர் நமது விருந்தாளி போன்றவர். அவரை அழைத்து வந்து, இக்கட்டான அல்லது அவருக்கு அசௌகரியமான கேள்விகளையெல்லாம் கேட்கக் கூடாது என்று சிலர் சொல்வதுண்டு. எனவே, நேர்காணப்படுபவருக்கு சந்தோசம் தருகின்ற கேள்விகளை மட்டுமே, சில ஊடகவியலாளர்கள் கேட்பார்கள்! ஆனால், தட்டையான இந்த நேர்காணல் முறையில் எனக்கு உடன்பாடு கிடையாது!

ஒருவரை நேர்காணும் போது – நமது ஊடக நுகர்வாளர்களின் பிரதிநிதியாகவே நாம் செயற்படுதல் வேண்டும். நேர்காணப்படுகின்றவரின் மறுபக்கங்களையும், அவர்கள் மீதான விமர்சனங்களுக்குரிய விடைகளையும் அறிந்து கொள்வதற்கு நமது ஊடக நுகர்வாளர்கள் விருப்புடையோர்களாக இருப்பார்கள். எனவே, பேட்டி காணப்படுபவருக்கு விருப்பமில்லாத சில கேள்விகளையும் அவரிடம் நாம் கேட்க வேண்டியிருக்கும். ஒரு நல்ல நேர்காணலென்பது – அனைத்து வகையான கேள்விகளையும் உள்ளடக்கியதாகவே இருக்க வேண்டும். எனது எல்லா நேர்காணல்களையும் அவ்வாறு இருக்கும் படியாகப் பார்த்துக் கொள்வேன்!

பேட்டி தருபவர் எத்தனை பெரிய பிரபலமாக இருந்தாலும், அல்லது நாம் அவருடைய ரசிகராகத்தான் இருந்தாலும் கூட, நேர்காணலின் போது – அவர் குறித்த நமது வியப்பை அல்லது மலைப்புக்களை வெளிப்படுத்தி விடக்கூடாது என்பது என்னுடைய அபிப்பிராயம். அவ்வாறு வெளிப்படுத்தி விட்டால், நேர்காணப்படுபவர் அவரின் ஆளுகைக்குள் நம்மைக் கொண்டு வர எத்தனித்து விடுவார். அவ்வாறு நிகழும் பட்சத்தில் – அது நல்லதொரு நேர்காணலாக இருப்பதற்குரிய தகுதிகளை இழந்து விடக்கூடும். எனவே, பேட்டி எடுப்பவரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் பேட்டி தருகின்றவர் இருக்கும் படியாய் எப்பொழுதும் பார்த்துக் கொள்தல் வேண்டும்!

அந்தவகையில், நான் கண்ட வானொலி நேர்காணல்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்ததாக இன்றுவரை நான் சொல்பவைகளில் ஒன்று – பாடகி வாணிஜெயராமுடனான நேர்காணல்! மூத்த பாடகிகளில் நான் பெரிதும் ரசிக்கும் குரல் வாணிஜெயராமினுடையது. காதலியின் நினைவுகளைப் போல அந்தக் குரலை நான் நேசித்திருக்கின்றேன். ஆனால், நான் அவரின் ரசிகன் என்பதை பேட்டி முடியும் வரை வெளிக்காட்டவேயில்லை.

வாணிஜெயராமை பேட்டி கண்ட போது – அவருடைய கணவர் ஜெயராமும் அருகில் இருந்தார். அவர் மென்மையானதொரு மனிதர். நேர்காணலை முடித்து விட்டு கலையகத்துக்கு வெளியில் வந்தோம்! “பேட்டி நன்றாகயிருந்தது ஆனால், முறித்தெடுத்து விட்டீர்கள்” என்று சிரித்துக் கொண்டே கூறினார் வாணி! காரணம், சர்ச்சைக்குரிய அல்லது பதில் சொல்வதற்கு சங்கடமான பல கேள்விகளை அவரிடம் நான் கேட்டிருந்தேன். ஆனால், வாணியின் கணவர் சொன்னார். “இப்படியான நேர்காணல்கள்தான் சுவாரசியமானவை. எத்தனை நாளைக்குத்தான் – உங்கள் முதல் பாடல் எது, எப்படி நீங்கள் இந்தத் துறைக்குள் நுழைந்தீர்கள் என்பதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது”!

உண்மையாகச் சொன்னால், வாணிஜெயராமைப் போல – அது ஓர் அழகிய நேர்காணல்!

இப்படி ஓரளவு நிறைவு தரும் நேர்காணல்கள் ஒருபுறமென்றால், திருப்தியே இல்லாதவைகளும் அமைந்துதான் போயுள்ளன. அதற்கு நல்லதொரு உதாரணம் – பின்னணிப் பாடகர் கே.ஜே. ஜேசுதாசுடனான நேர்காணல்! அப்படியொரு மோசமான அனுபவம் இதுவரை எனக்குக் கிடைத்ததேயில்லை!

கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வதை விடுத்து, தன்னுடைய ஆதங்கங்களையொல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தார் ஜேசுதாஸ். அந்தச் சந்திப்பு தாஜ்சமுத்திரா ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் இடம்பெற்றது. என்னுடன் நண்பன் ரமணனும் வந்திருந்தார்.  ஜேசுதாஸ் மிக நீளமாகவும், கேள்விகளுக்குத் தொடர்பற்ற விடயங்களையும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அந்த அசௌகரியத்தை உடைப்பதற்காக இடையில் புகுந்து குறுக்குக் கேள்விகளை கேட்க முயன்றேன். ஆனால், “நீங்கள் பேசும் போது நான் பேசினேனா? இல்லையே. எனவே, நான் பேசும்போது நீங்கள் பேசக் கூடாது” என்றார் கே.ஜே.ஜே! ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு வெறுத்தே விட்டது!!

இவ்வாறு அவர் நடந்து கொண்டதற்கு – நாங்கள் (நானும், ரமணனும்) இள வயதுடையவர்களாக இருந்தமை முக்கியமானதொரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். ஜேசுதாஸோடு, அவரின் மகன் விஜய் ஜேசுதாசும் வந்திருந்தார். அவர் எங்களின் வயதையொத்தவாராக இருந்தார். எம்முடன் மிகவும் நெருக்கமாவும் பழகினார். அதனால், தனது பிள்ளைகளாய் எங்களையும் நினைத்து – அந்த நேர்காணலை அவர் கையாண்டிருக்கலாம். சில வேளைகளில் ‘நீ’ என்று எங்களை ஒருமையிலும் விளித்தார். அதில் ஒரு தகப்பனுக்குரிய அன்பு இருந்தது!

ஜேசுதாஸை நேர்காணுவதென்பது எனக்கு சிரமமானதொரு விடயமாக இருக்கவில்லை. காரணம், அவரைப் பற்றி நிறையவே ‘நேற்றைய காற்று’ நிகழ்ச்சிகள் செய்திருந்தேன். அவைகளுக்காக ஜேசுதாஸ் பற்றி மிக அதிகமாகத் தேடியும் வைத்திருந்தேன்.  ஆனாலும், கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு ஜேசுதாஸ் எனும் அந்தப் பட்டம் திக்குகளற்றுப் பறந்து கொண்டேயிருந்தது!

இந்த இடத்தில் இன்னொரு விடயத்தையும் குறிப்பிட்டுக் கூற வேண்டும். நமது தென்னிந்தியத் தமிழ் கலைஞர்கள் மற்றும் இலக்கியவாதிகளை – வானொலி நேர்காணல்களுக்காய் அழைத்தால், அனேகமாக ஒரு பி.எச். அப்துல் ஹமீதையோ அல்லது அவர் மாதிரியான ஒருவரையோதான் அவர்கள் எதிர்பார்த்து வருகின்றார்கள். காரணம், இலங்கை ஒலிபரப்பாளர் என்றாலே அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஹமீட் எனும் நபர் ஒருவர்தான்! தென்னிந்தியக்காரர்களின் இந்தப் பரிதாப நிலைக்கு ஹமீதை ஒருபோதும் குற்றம் சொல்ல முடியாது!

இந்தப் பின்னணியும் ஜேசுதாஸின் நேர்காணல் சலிப்புடையதாக மாறுவதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். தன்னைப் பேட்டிகாண யாரோ ஒரு ஓங்கி உயர்ந்த – பி.எச். போன்றதொரு மனிதர் வரப்போகின்றார் என எதிர்பார்க்கும் இவர்களுக்கு – சின்னப் பையன்களைக் காணும் போது, ஏமாற்றமாகவும், சிலவேளை சப்பென்றும் இருப்பதுண்டு. அதனால் கூட, இவ்வாறு அவர்கள் பிடிமானமற்று நடப்பதுண்டு! கவிக்கோ அப்துல் ரகுமானை நான் முதன் முதலாக பேட்டி காணத் தொடங்கியபோது, அவரின் பார்வையில் இருந்த அலட்சியம் – இன்னும் எனக்குள் மாறாமல் இருக்கிறது. (பின்னர் – எனது தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டே “என்னைப் பற்றி இத்தனை தகவல்களை யாரிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டீர்கள்” என்று வியப்புகளுடன் அவர் விசாரித்தது வேறு கதை!)

ஜேசுதாஸின் ஒலிப்பதிவு செய்யப்பட்ட அந்த நேர்காணலை அலுவலகம் சென்ற பிறகு கேட்டுப் பார்த்தேன். எனது அதிகமான கேள்விகளுக்கு – பொருத்தமேயில்லாமல் அவர் வேறெதையோவெல்லாம் பதிலாகச் சொல்லி வைத்திருந்தார். என்ன செய்வதென்றே எனக்குப் புரியவில்லை. கடைசியில், அவரின் விடைகளுக்கு – கேள்விகளைத் தயார் செய்தேன். அந்தக் கேள்விகளை எனது குரலில் ஒலிப்பதிவு செய்து, பின்னர் – அவரின் விடைகளோடு அவைககளைப் பொருத்தி விட்டேன். இதையெல்லாம் செய்து அந்த நேர்காணலைச் செம்மை (Edit) செய்வதற்குள் போதும் என்று ஆகி விட்டது.

ஆனால் ஒன்று. அந்த நேர்காணல்தான் அலுப்பைத் தந்தது. கே.ஜே. ஜேசுதாஸ் எங்களுடன் பழகிய விதமோ சுவாரசியமானது. அவர் மிகவும் இனிமையாகப் பழகினார். கே.ஜே.ஜே. எனும் அந்த சங்கீத ஜாம்பவானிடம் ஒரு துளி கர்வமோ அல்லது பெருமையோ நான் காணவில்லை. எங்களுடனான நிமிடங்களில் அவர் வெகு இயல்பாக இருந்தார். அது – தாங்க முடியாத வியப்பை எனக்குத் தந்தது. நமது – சில பாடகர்களும், அறிவிப்பாளர்களும் தம்மை உலக மகா தரங்களாக நினைத்துக் கொண்டு அடிக்கும் லூட்டிகளை நினைக்கையில் – மிக மிக உச்சத்தில் ஜேசுதாஸ் நின்றார். அந்த எளிமைக்கு காரணமாய் அவரின் ஆத்மீக ஈடுபாடும் ஒன்றாக இருக்கலாம்!

ஜேசுதாஸின் பாடல்களென்றால் நான் மிகவும் ரசிப்பேன்! தெய்வம் தந்த வீடு (அவள் ஒரு தொடர்கதை), கல்யாணத் தேன் நிலா (மௌனம் சம்மதம்), பச்சைக் கிளிகள் தோளோடு (இந்தியன்), என் இனிய பொன் நிலாவே (மூடுபனி), ராஜராஜ சோழன் (ரெட்டைவால் குருவி), என்ன சுகம் (பல்லாண்டு வாழ்க), இனங்களிலே என்ன இனம் (நல்ல பெண்மணி) என்று நீளும் அவரின் பாடல்களைக் கேட்கும் ஒவ்வொரு கணமும் – விபரிக்க முடியாததோர் இனிய உலகுக்குள் நான் வீழ்ந்து எழுவதுண்டு!

ஆனாலும், ஜேசுதாஸை விடவும் எனக்கு எஸ்.பி.பி (SPB) தான் பிடிக்கும்!

(வீரகேசரி வெளியீடான ‘இசை உலகம்’ சஞ்சிகையில் எழுதிய வானொலிக் கால அனுபவத் தொடர்)

Advertisements
 

One Response to “வாணிஜெயராம் & ஜேசுதாஸ்”

  1. Nosecut என்று சொல்றீங்க..
    ம்ம்


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s