காற்று

அனுபவப் பகிர்வுத் தளம்

இலங்கை: இன்னுமொரு சுனாமி வந்தாலும் பரவாயில்லை எனக்கொன்றும் ஆகிவிடக் கூடாது! 5 மே 2007

Filed under: பொதுவான கட்டுரை — Mabrook @ 7:53 பிப

சுனாமிக்குப் பின்னரான ஒரு சிலரின் மோசமான மனநிலைhouse-edit.jpg

 

color-dot.gifமப்றூக்

சுனாமி நிகழ்ந்து கடந்த டிசம்பர் 26 ஆம் திகதியுடன் இரண்டு வருடங்களாகின்றன. ஆனால் அது ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் மற்றும் இழப்புக்களிலிருந்து ஏராளமானோர் இன்னும் விடுபடவில்லை. உலகிலேயே சுனாமியால் மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளில் இலங்கையும் ஒன்று! சுமார் 40 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் இந்த அனர்த்தத்தின்போது இலங்கையில் உயிரிழந்ததாக கணிப்பீட்டு அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. முழு நாட்டின் 70 வீதமான கரையோரப் பகுதியில் சுனாமி அழிவினை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

அந்தவகையில் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் தற்போதைய வாழ்வு நிலை குறித்த விபரங்களை அறிந்துகொள்வதற்காக நாம் மருதமுனைப் பிரதேசத்துக்கு நேரடியாகச்சென்று அந்த மக்களுடன் உரையாடினோம்!

அனுபவத் துயரம்!

”என்னை நெருப்பிலிட்டு எரித்துவிடுங்கள்” என்று என்னிடம் ஒருவர் இன்னும் சில நிமிடங்களின் பிறகு கூறப்போகும் அந்த அதிர்ச்சிபற்றி அறியாமல் நண்பர்கள் இருவருடன் அந்தப்பகுதிக்குள் நுழைந்தேன். அது மருதமுனை எனும் பிரதேசம்.

இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தின் தெற்கே அம்பாரை மாவட்டம் அமைந்துள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் கல்முனைப் பிரதேசத்தில், கல்முனை – மட்டக்களப்பு வீதியில் 390 ஆவது மைல் கல்லில் இப்பிரதேசம் அமைந்துள்ளது!

சுமார் 1000 பேரை அந்தப்பகுதியில் அள்ளி விழுங்கிய கடல் அமைதியாகத் தழும்பிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், கடலின் அழகை ரசிக்கும் மனோநிலை அங்கு அதிகமானோருக்கு இல்லை.

aliyar-edit.jpgகடற்கரையை அண்மித்து சதுரமாக அமைக்கப்பட்டிருந்த இளநீல நிறத்திலான வீட்டின் முன் நின்று வீட்டிலிருந்தோரை அழைத்தேன். உயரமாக, மேலாடை அணியாமல், சாரனுடன் ஒருவர் வந்தார் அவர் பெயர் எம்.ரீ.எம். அலியார்

அலியாருக்கு இப்போது வயது 50. சிறந்த உழைப்பாளி. 100 கிலோ கிராம் எடைகொண்ட இரண்டு சீமெந்து பக்கட்டுக்களை மிகச் சாதாரணமாக தன்னால் தூக்கிச் சுமக்க முடிந்ததாக கூறும் அவரால் இப்போது அவ்வாறெல்லாம் இயல்வதில்லை. உடல் மெலிந்து பலவீனமாகிப் போய்விட்டார். காரணம் ”எல்லாம் இந்த சுனாமியால்தான்” என்கிறார் அவர்!

அலியார் மருதமுனைப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவர். இலங்கையில் சுனாமியால் மிக அதிக உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்ட மாவட்டம் அம்பாரை ஆகும். அம்பாரை மாவட்டத்தில் மிகவும் அதிகமானோர் மருதமுனைப் பகுதியிலேயே மரணமாயினர்.

சுனாமிக்கு முன்தினமிரவு வயிற்றோட்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததாக கூறும் அலியாரிடம் 2004.12.24 ஆம் நாளின் அந்த கொடிய சீற்றம்பற்றிய அனுபவத்தைக் கேட்டோம்.

”வயிற்றோட்டம் என்பதால் அன்று நன்றாக தூங்க முடியவில்லை. கொஞ்சமாகவே உறங்கியிருந்தேன். அதுவும் அதிகாலையில் விழிப்பு வந்துவிட்டது. அப்போது வானொலியில் செய்தியறிக்கை ஆரம்பமாவதற்கு முன்னரான இசை ஒலிப்பது கேட்டது. அதனால் நேரம் 6.30 என கணிப்பிட முடிந்தது. வெளியில் வந்துபார்த்தேன் காகங்களெல்லாம் வழமைக்கு மாறாக ஒரு அசாதாரண தொனியில் கரைந்தன. ஆனால், அதுபற்றி அப்போது என்னால் ஒன்றும் ஊகிக்க முடியவில்லை. உடல் பலவீனமாகயிருந்தது. மீண்டும் வீட்டுக்குள்வந்து படுத்தேன். தூங்கினால் என்னை எழுப்பவேண்டாம் என்று மனைவியிடம் கூறியிருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழிந்திருக்கும் பூமிக்குள் கும் என்று ஏதோ மிகப்பெரிய சத்தம் கேட்டது. நிலத்தில் காதை வைத்துப் படுத்திருந்த படியால் அந்த சத்தத்தை மிக தெளிவாகக் கேட்டேன்” என்றார் அலியார்.

அலியார் நிலத்துக்குள் கேட்டதாகக் கூறும் சத்தம் இந்தோனேசியாவில் ஏற்பட்ட பூமியதிர்வாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இலங்கை நேரப்படி அந்தப் பூகம்பம் காலை 6.58 மணியளவில்தான் இடம்பெற்றது.

”சற்று நேரம் சென்றிருக்கும் வெளியில் நின்ற என் மனைவி கடல் சீறுவதைக் கண்டுள்ளார். ஆனால் கடல் பற்றிய அனுபவங்களற்ற அவரால் எதையும் கணிப்பிட முடிந்திருக்கவில்லை. அயலவர்கள் எல்லோரும் கத்திக்கொண்டு ஓடிய பிறகுதான் என் மனைவி ஓடிவந்தார்” என்றபோது அலியாரின் கண்கள் கலங்கின.

அவர் மேலும் கூறினார். ”திடீரென நிலத்திலிருந்து தண்ணீர் பொங்கியது. உயரமாக எழுந்த அலையொன்று எமது வீட்டின் மீது விழுந்து எம்மை தூக்கியெறிந்தது. நான் வீட்டின் கூரையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டேன். என் மனைவி எனக்கு மிக அருகில் நீரில் இழுபட்டுச் சென்று கொண்டிருந்தார். கையை நீட்டினேன். அவரின் கூந்தலோ, மேற்சட்டையோ படுவது போலிருந்தது. பிடிக்க முறன்றபோது.. மூழ்கி விட்டார்” அலியாரின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

சுனாமியால் மருதமுனையில் இறந்தோரின் தொகை 922 ஆகும். இதில் பெண்கள் 636, ஆண்கள் தொகை 286 ஆகும். இங்கு வாழ்ந்த 4,739 குடும்பங்களில் 2,996 குடும்பங்கள் ஏதோ ஒருவகையில் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 936 குடும்பத்தவர்கள் 200 மீற்றருக்குள் வாழ்ந்தவர்களாவர். மருதமுனையின் சுனாமிக்கு முன்னரான சனத்தொகை 17 ஆயிரத்து 393 பேர் எனக்கணிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

தேவைகளின் வெற்றிடங்கள்

பல்வேறு அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான உதவிகளை இந்தப்பகுதியில் வழங்கி வருகின்றன. அலியாரை நாம் சந்தித்த வீடு அவரின் சகோதரிக்கு எஹெட் (EHED) எனும் சர்வதேச நிறுவனம் ஒன்று நிர்மாணித்துக் கொடுத்த வீடுடாகும். இதுபோன்ற பல வீடுகள் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களால் மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அலியாருக்கு இவ்வாறான குடியிருப்பு வசதிகள் எவையும், எவராலும் செய்து கொடுக்கப்படவில்லை. காரணம் இவர் கடற்கரையிலிருந்து 65 மீற்றருக்குள் வசித்தவர் என்பதால் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட அவரின் காணியில் குடியிருப்புகளை அமைத்துக்கொடுக்க எவரும் முன்வரவில்லை. இதற்கு காரணம் கடற்கரையிலிருந்து 100 மீற்றருக்குள் குடியிருப்புகளை அமைப்பதில் எழுந்துள்ள சிக்கல் நிலையாகும்.

வேறு ஒரு காணியில் வீடுகள் அமைத்துத் தருவதாக அலியார் போன்ற பலருக்கு பொறுப்பு வாய்ந்தவர்களால் வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டிருப்பினும் இன்னும் எவையும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட இவ்வாறானவர்களை விடுத்து மற்றவர்களுக்கு வீPடுகள் வழங்கப்பட்டுள்ளமையை இங்கு அவதானிக்க முடிந்தது. அவ்வாறு வழங்கப்படும் புதிய வீடுகளில் பல கடற்கரையை ஓரளவு அண்மித்தே அமைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

”மீண்டும் கடற்கரையை அண்டிய பகுதியில் வசிக்கிறீர்களே பழைய அச்சமூட்டும் சுனாமி அனுபவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விட்டீர்களா” எனக்கேட்டபோது, அலியாரின் முகம் கடுமையானது. உரத்த சத்தத்தில் அவர் கூறினார் ”மக்களை இப்படி மீண்டும் கடலை மிக அண்டிய பகுதியில் குடியேற்றுவது திட்டமிட்டுக் கொலை செய்வது போன்ற செயலுக்கு ஒப்பானதாகும். எங்களுக்கு மீண்டும் இங்கு குடியிருக்க விருப்பமில்லை. ஆனால், நாங்கள் மறுத்தால் எமக்கான நிவாரண உதவிகள் மறுக்கப்பட்டு விடும் என பயமூட்டுகிறார்கள். எமது நிலம் பறிபோய்விடும் என்று கூறுகிறார்கள். அதனால்தான் நாம் இங்கு விருப்பமில்லாமல் வசிக்கச் சம்மதித்துள்ளோம்” என்றார்.

சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நிவாரணங்கள் அவர்களை முழுமையாகச் சென்றடைகின்றனவா இல்லையா என்கின்ற வாதப் பிரதிவாதங்களுக்கப்பால் எதுவிதமான பாதிப்புகளுமற்ற பலர் சுனாமி நிவாரணங்களை இன்றும் இப்பகுதிகளில் பெற்றுக்கொண்டிருப்பது பற்றிய முறைப்பாட்டினை பலர் எம்மிடம் கூறினர். அலியாரும் அதுபற்றி விரிவாகக் கூறினார்.

இது பல பிரதேசங்களில் இடம்பெறும் ஒரு மோசடியாகும். உதாரணமாக அம்பாரை மாவட்டத்தின் அட்டாளைச்சேனை எனும் கிராமம் சுனாமியால் எதுவித பாதிப்புகளும் நிகழாத ஒரு பிரதேசமாகும். ஆனால், பலர் அங்கு சுனாமி நிவாரணங்களைப் பெற்றுவருகின்றனர். சில வாரங்களுக்கு முன்னார் கூட சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான நிதியுதவிக் கொடுப்பனவினைப் பலர் பெற்றுச்சென்றதை அங்கு நேரடியாகக் காணக்கிடைத்தது.

அடிப்படையில் அலியார் ஒரு மீனவர். 30 வருட கடற்றொழில் அனுபவம் கொண்டவர். இவரின் உறவினர்கள் மொத்தமாக 48 பேர் சுனாமியால் மரணித்ததாக தெரிவிக்கின்றார். குடும்பத்தில் தாய், சகோதரன், சகோதரி, மனைவி உட்பட ஐந்து பேர் இறந்துள்ளனர்.

தோணி மற்றும் வலைகள் போன்ற கடற்றொழில் உபகரணங்கள் அலியாருக்கு தொண்டு நிறுவனமொன்றினால் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

”இன்று நீங்கள் தொழிலுக்குப் போகவில்லையா” என்று கேட்டேன். அலியார் பலமாக தலையசைத்து மறுத்தார். ” வேண்டாம்! தண்ணிக்குள் (கடலுக்குள்) சென்று தொழில் செய்யும் வேலை வேண்டாம். அப்படி போவதை விட என்னை நெருப்பிலிட்டு எரித்து விடுங்கள்” என்ற அலியாரின் வார்த்தைகளில், சுனாமி நிகழ்த்திய பாதிப்பிலிருந்தும் கடல் பற்றிய வெறுப்பிலிருந்தும் இந்த மக்கள் இன்றும் மீளவில்லை என்பதை உணர முடிந்தது!

இயலாமைகளும் இல்லாமைகளும்!

அலியாரின் வீட்டிருந்து வெளியேறியபோது சற்று தூரத்தில் மணலில் வெளியே அமர்ந்திருந்து கூட்டமாக பேசிக்கொண்டிருந்த சில பெண்கள் எம்மை ஆவலோடு கவனித்தார்கள். அவர்கள் எம்மை ஏதாவது தொண்டு நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனக் கருதியிருந்தனர். நானும் எனது நண்பரும் இளம் பச்சை நிறத்தில் ரி.சேட் அணிந்திருந்தோம். அது தற்செயலாக நிகழ்ந்தது எனினும் எமது ஆடையை சீருடையாக எண்ணியிருந்தனர் அந்தப் பெண்கள். அவர்கள் எம்மிடம் அது பற்றிக் கேட்டனர்.

natheefa-4.jpgநாம் ஊடகவியலாளர்கள் என்றும் தொண்டு நிறுவனக்காரர்கள் அல்லர் எனவும் கூறி அறிமுகப்படுத்தினோம். எம்முடன் நதீபா எனும் பெண் பேசினார்.

சுனாமியில் தனது மகள், தங்கைகள் என 7 பேரை பறிகொடுத்தவர் நதீபா. இவர் முன்பு கூலிச்சம்பள அடிப்படையில் நெசவுக் கைத்தொழில் செய்துவந்தவர். இப்போது தொழிலில்லை!

நெசவுக் கைத்தொழிலுக்கு இலங்கையில் பிரசித்தி பெற்ற பிரதேசம் மருதமுனை. இத்தொழிலில் இங்கு ஈடுபட்டுவந்த 1084 குடும்பங்களில் 366 குடும்பங்கள் சுனாமியினால் தமது தொழில் உபகரணங்களை இழந்துள்ளனர். இவ்வாறு இழந்த பொருட்களின் பெறுமதி 6.82 மில்லியன் ரூபாவெனக் கணிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

நதீபா சுனாமியின்போது தப்பிய விதம் விசித்திரமானது. ” நான் நெசவுக்குப் போய் வேலை முடியும் வேளை அது. நேரம் 8.50 இருக்கும். அப்போது வீதியில் நின்ற பெண்ணொருவர் என்னை வா, வா என்று சத்தமாக அழைத்தார். ஏன் என்று காரணம் கூறவில்லை. ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்துக்கொண்டேயிருந்தார். வெளியே வந்து பார்த்தபோது கடல் பொங்கியெழுந்து வந்து கொண்டிருந்தது. உடனே ஓட ஆரம்பித்தேன். ஏன்னை அழைத்த அந்தப் பெண்னைக் காணவில்லை. எனது பின்னால் மாடு ஒன்று மிக வேகமாக ஓடி வந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது திடீரென மிக அருகில் வந்த அலையொன்று வேகமாக என்னைத் தூக்கி உயரத்தில் வீசி
எறிந்தது. ஆனால் நான் கீழே விழவில்லை. காரணம் அந்த அலை என்னை ஒரு தென்னை மரத்தின் உச்சியில் கொண்டு வைத்திருந்தது” என்ற நதீபாவுக்கு அப்போது 40 வயது.

”குழந்தைகளும், ஆட்களும் நீரில் அடித்துச் செல்லப்படுவதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்ந நிலையில் வேறு என்னால் என்னதான் செய்ய முடியும்? சில சமயம் நான் இருந்த மரத்தின் மேலாகவும் அலைகள் எழுந்தன. அவ்வேளைகளில் மரத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டேன். எல்லாம் முடிந்த பிறகுதான் என்னை ஒரு இளைஞர் காப்பாற்றினார். பின்னர் வைத்தியசாலையில் சேர்க்கப்பட்டேன். இப்போதும் அந்தக் கணங்களை நினைக்கப் பயமாக இருக்கிறது, உடம்பு நடுங்குகிறது. அதை எப்படி மறப்பது” என்கிறார். தனக்கு அரசாங்கத்தினாலும், அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களினாலும் உதவிகள் கிடைத்திருந்தாலும் தமது வாழ்வாதாரத்துக்குரிய ஒரு தொழில் வாய்ப்பினை எவரும் இதுவரை ஏற்றபடுத்தித் தரவில்லை எனவும் கூறுகிறார் நதீபா!

நிஜாத்

நதீபாவோடு நாம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது குழந்தையொன்று அங்குமிங்குமாக ஓடியும், நதீபாவின் மடியில் உட்கார்ந்தும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த குழந்தையின் பெயர் நிஜாத் என்று அவரை நமக்கு நதீபா அறிமுகம் செய்துவைத்தார். நதீபாவின் தங்கையின் மகன்தான் நிஜாத். இப்போதுதான் ஐந்து வயது

nijath.jpgதாயையும், தந்தையையும் இழந்த ஒரு குழந்தையைத்தான் நாம் அனாதைக் குழந்தை என்போம். அவ்வாறு மருதமுனையில் சுனாமியால் 18 சிறுவர்கள் அனாதைகளாகியுள்ளனர். ஆனால், நிஜாத் இந்த புள்ளி விபரத்துக்குள் அடங்கவில்லை. அனாதைக்கான வரைவிலக்கணமும் அவனுக்குப் பொருந்தாது. ஆயினும் நிஜாத் அநாதையாகி விட்டான்!

சுனாமி நிகழ்வதற்கு முன்னரான நாளில், நிஜாத்தின் தாயினுடைய சகோதரிகள் கொழும்பு சென்றிருந்தபோது கூடவே குழந்தை நிஜாத்தையும் அழைத்துச் சென்றிருந்தனர். நிஜாத்தின் தாய் மருதமுனையில்தான் இருந்தார். அவருக்கு குழந்தையொன்று பிறந்து ஒருசில நாட்களே என்பதால், அவர் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தார்.

கொழும்பு சென்றிருந்த குழந்தை நிஜாத்தும் அவரின் தாயின் சகோதரிகளும் சுனாமிக்குப் பின்னரே ஊர் வந்தனர்! அப்போது நிஜாத்தின் தாயும் குட்டித் தம்பியும் இறந்துபோயிருந்தனர்.

இலங்கையில் சுனாமியால் மரணித்தவர்களில் 40 வீதமானோர் குழந்தைகளும், சிறுவர்களுமென புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

நிஜாத்தின் தந்தை எங்கே என விசாரித்தேன்.

அவர் தூரப்பகுதியொன்றில் வேறு திருமணம் செய்திருப்பதாகவும், சுனாமியின் பின்னர் குழந்தை நிஜாத்தை இதுவரையும் பார்க்க வரவில்லை என்றும் கவலையோடு கூறினார் அங்கிருந்த நிஜாத்தின் சிறிய தாயார் ஒருவர்.

நிஜாத்துக்கு இப்போது ஆதரவு அவரின் தாயாரின் சகோதரிகள்தான்.

”இந்த மோசமான கடல்தான் எனது தாயின் உயிரைப் பறித்தது” என்று தன் மழலை மொழியில் கடலைப் பார்த்து அடிக்கடி குழந்தை நிஜாத் திட்டுவதைக் கூறி கவலைப்படுகிறார் நிஜாத்தின் பெரியம்மா நதீபா!

பெற்றோர்களில்லாத இந்தக் குழந்தையின் எதிர்காலத்தை பொறுப்புடன் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள். கல்வியறிவை வழங்குங்கள். பாடசாலைக்கு அனுப்புங்கள் என்று நாம் எமது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தியபோது, நிஜாத்தை பாடசாலையில் சேர்க்கவுள்ளதாகவும், அந்த குழந்தையின் எதிர்காலம் கருதி அவரின் பெயரில் மாதாந்தம் தாம் ஒரு தொகைப் பணத்தை வைப்பிலிட்டு வருவதாகவும் நிஜாத்தின் சிறிய தாயார் கூறினார்.

இப்படி மனைவியை இழந்த அலியார், பிள்ளையை இழந்த நதீபா, தாயை இழந்த நிஜாத் போன்று சுனாமி நிகழ்ந்து இரண்டு வருடங்களாகியும் அது ஏற்படுத்திய உள மற்றும் புறத் தாக்கங்களிலிருந்து இன்னும் விடுபட முடியாமல் மிக ஏராளமானோர் தவித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

கண்ணீரில் பெறும் இலாபம்!

இது இப்படியிருக்க, சுனாமிக்குப் பின்னர் குறிப்பாக அம்பாரை மாவட்டத்தைப் பொறுத்தவரை கணிசமானோரின் வருமானமும் வாழ்க்கைத்தரமும் அதிகரித்திருப்பதைக் காண முடிகிறது! அரசாங்கமும், அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களும் வழங்கிவரும் நிவாரணங்களும் உதவித் தொகைகளும் சுனாமியால் பாதிக்கப்படாத அல்லது மிகச் சொற்பளவு பாதிக்கப்பட்டோருக்கு மிக அதிகளவாக தொடர்ந்தும் வழங்கப்படுவதால் இந்நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளதாகவே கூறப்படுகிறது.

ஒரு சில அரச அதிகாரிகள், சில கிராம சேவை உத்தியோகத்தர்கள் போன்றோர், பாதிக்கப்படாதவர்கள் இவ்வாறு நிவாரணங்களைப் பெறுவதற்கான மோசடிக்குத் துணை போகின்றனர். இதனால், சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான நிதியுதவிகளும், நிவாரணங்களும் அவர்களுக்கு முற்றுமுழுதாகக் கிடைப்பதில்லை என்று பலரும் குற்றம் சாட்டுகின்றனர்.

இவ்வாறு எவ்வித பாதிப்புகளுமின்றி நிவாரணங்கள் பெற்றுக்கொண்டிருப்பவர்களில் பலருக்கு இன்னுமொரு சுனாமி வந்தாலும் பரவாயில்லை போலிருக்கிறது. ஆனால், அது அவர்களுக்கு எவ்வித சேதத்தையும் ஏற்படுத்தி விடக்கூடாது என்பதில் மட்டும் கவனமான மனநிலையில் இருக்கின்றார்கள். அப்போதுதான் இப்போது போன்று இன்னும் நிதியுதவிகளையும், நிவாரணங்களையும் பெற்றுக் கொண்டிருக்கலாமல்லவா??

(இந்தக் கட்டுரையை 22 ஏப்ரல் 2007 ஆம் திகதிய ஞாயிறு தினக்குரலிலும் http://www.thinakkural.com எனும் இணையத்தளத்திலும் காணலாம்)

Advertisements
 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s